7.8.2019 apel - Dziękuję Tobie, Panie, za Słowo i Pokarm na drogę

7.08. (środa) - Dziękuję Tobie, Panie, za Słowo i Pokarm na drogę.

 

Przygotować karteczki z cytatami ze Słowem Bożym.

 

Pieśń:

 

ZNAK KRZYŻA I POZDROWIENIE

 

Z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian: Bracia: Ja otrzymałem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, kiedy został wydany, wziął chleb i dzięki uczyniwszy połamał i rzekł: «To jest Ciało moje za was [wydane]. Czyńcie to na moją pamiątkę». Podobnie, skończywszy wieczerzę, wziął kielich, mówiąc: «Ten kielich jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej. Czyńcie to, ile razy pić będziecie, na moją pamiątkę». Ilekroć bowiem spożywacie ten chleb albo pijecie kielich, śmierć Pańską głosicie, aż przyjdzie. Dlatego też kto spożywa chleb lub pije kielich Pański niegodnie, winny będzie Ciała i Krwi Pańskiej. (1 Kor 11,23-27)

 

Pieśń:

 

Jan Paweł II w encyklice „Ecclesia de Eucharistia” napisał, że „kto się karmi Chrystusem w Eucharystii, nie potrzebuje wyczekiwać zaświatów, żeby otrzymać życie wieczne: posiada je już na ziemi, przedsmak przyszłej pełni, która obejmuje człowieka do końca”. Pan Jezus podczas ostatniej wieczerzy powiedział, „to czyńcie na moją pamiątkę”, a później tuż przed wniebowstąpieniem, rozstając się z uczniami zapewnił, że pozostanie „aż do skończenia świata”. Ta szczególna obecność Paschalnego Chrystusa dokonuje się w Eucharystii. Oczywiście jest zawsze obecny pośród nas, ale we Mszy św. ta obecność jest bardzo realna pod postaciami eucharystycznymi. Eucharystia, to nie tyle obowiązek, ale spotkanie z Tym, o którym wiemy, że nas bardzo kocha i bardzo za nami tęskni. Jak wielkim nieporozumieniem jest odmawianie mu niedzielnego spotkania, na które nas zaprasza.

 

Pieśń:

 

Podczas tej nocy,

Bez której nie moglibyśmy istnieć,

Gdyż powstała z niej miara ludzkiego sumienia,

Apostołowie byli jak pasterze

Ognistych łąk.

To była rzeczywistość pełniejsza

Od tej, której ludzie zwykli upatrywać

W swoim życiu, w uprawie swojego ogrodu,

W żegludze i muzyce, w ukochaniu kobiety

I gromadzeniu majątku.

A chociaż jeszcze nie wiedzieli,

Że wiedza o niebiosach jest wiedzą o cierpieniu,

Już przeczuwali, że lada chwila nastąpi

Przeistoczenie wszystkich wartości.

Bali się tej chwili. (...)

Drżeli z niepokoju.

A tymczasem

Młodzieniec ukląkł

I począł myć im nogi,

Tak jak się myje zmęczony próg niebiosów.

Oczyszczeni wodami wieczoru,

Usiedli zawstydzeni

Dokoła paschalnej godziny,

Na której wybicie czekali

Od początku

Swoich wyznaczonych dni. (...)

(Roman Brandstaetter, Ostatnia Wieczerza)

 

Pieśń:

 

Msza św. niesie w sobie dramat życia Jezusa, który za nas wydaje swoje ciało, ale i jednocześnie dramat naszego życia, w które wpisuje się jego zbawcze działanie w sakramentach. Eucharystia jest ucztą ofiarną. Najpierw ofiara, potem uczta, chociaż chronologiczne uczta w Wieczerniku uprzedzała ofiarę Golgoty. Jednak, bez tej ofiary, uczta paschalna nie miałaby sensu. Z drugiej strony w uczcie wyraża się cel ofiary, zgromadzenie wspólnoty zbawionych. Stół jest znakiem pojednania, zapowiedzią wiecznej uczty godów Baranka. Tę prawidłowość dobrze rozumieli pierwsi chrześcijanie, którzy sprawowanie Eucharystii przedłużali wspólnym świętowaniem przy stole – agapą.

Kiedyś, w liturgii wczesnochrześcijańskiej przed Komunią św. prezbiter zwracał się do wiernych i mówił: "Święte, świętym", po czym ci, którzy nie mogli przyjąć Komunii św., wychodzili z kościoła. Ten zwyczaj uświadamiał każdemu z obecnych: Jezus czeka na mnie, ale ja mam być gotowym do przyjścia do Niego, a jeżeli jeszcze nie idę, to właściwie dlaczego? Tu powinna rodzić się naturalna potrzeba nawrócenia, aby zaspokoić głód duszy. Czy w tym kontekście „Maryja kontemplująca oblicze Chrystusa dopiero co narodzonego i tuląca Go w ramionach, nie jest dla nas niedościgłym wzorem miłości i natchnienia podczas każdej naszej Komunii eucharystycznej?”(Ecclesia de Eucharistia).

 

Pieśń:

 

Na przełomie I/II wieku przyjęła się nazwa Eucharystia, tzn. dzięki czynić, dziękczynienie. Powstaje pytanie dlaczego, skoro centrum Eucharystii stanowi śmierć, poraniony, zabity, wykrwawiony człowiek, ciało wydane na całopalną ofiarę. Oddzielenie ciała i krwi jest znakiem śmierci, co w liturgii podkreśla osobna konsekracja chleba i wina. Pan Jezus, Boży Syn żyje w ciągłej świadomości, że wszystko to, co ma i kim jest, to wszystko jest darem Ojca. Mówi o sobie, że „Jego pokarmem jest pełnić wolę Ojca”. On jest słowem Ojca i odblaskiem Jego chwały, dlatego żyje w perspektywie dziękczynienia i z wdzięcznością oddaje się Ojcu. Jezus chce być darem dla Boga, a Ojciec jest darem dla Syna. Między nimi trwa wymiana darów miłości. Chrystus chce Ojcu oddać wszystko, nie tylko siebie samego, ale także wszystkich ludzi, którzy odeszli od Ojca. I choć po ludzku lęka się śmierci, to kilka razy mówi o godzinie swojej śmierci: „jakże bardzo pragnę by ona nadeszła”. Chrystus chcąc całego siebie dać Ojcu, sprawia, że Jego ofiara, cierpienie, krzyż, są najwyższą formą dziękczynienia. To właśnie dlatego pierwsi chrześcijanie, nazywali Eucharystyczną Ofiarę – Dziękczynieniem.

 

Pieśń:

 

W liście na trzecie tysiąclecie wiary, papież Jan Paweł II pisał, że „nasze chrześcijańskie wspólnoty winny zatem stawać się prawdziwymi «szkołami» modlitwy, w której spotkanie z Jezusem nie polega jedynie na błaganiu Go o pomoc, ale wyraża się też przez dziękczynienie, uwielbienie, adorację, kontemplację, słuchanie, żarliwość uczuć aż po prawdziwe «urzeczenie» serca.”. Jan Paweł II przypomniał nam, że „jeżeli chrześcijaństwo ma się wyróżniać w naszych czasach przede wszystkim «sztuką modlitwy», to jak nie odczuwać odnowionej potrzeby dłuższego zatrzymania się przed Chrystusem obecnym w Najświętszym Sakramencie na duchowej rozmowie, na cichej adoracji w postawie pełnej miłości”. Adoracja uczy nas, że świątynia to najlepsze miejsce do modlitwy. Oczywiście, że można także modlić się w lesie, na łonie natury. Gdybyśmy jednak ograniczyli się tylko do tego, to inicjatywa modlitwy leżałaby jedynie po naszej stronie. Kwestia tego, czy On nam odpowie pozostałaby otwarta. Eucharystia uświadamia nam to, że Bóg już odpowiedział. Eucharystia jest Bogiem jako Odpowiedzią. Z św. Urszulą Ledóchowską módlmy się: "Jezu, Ty na mnie czekasz w tabernakulum, a ja do Ciebie przychodzę i wołam z całą pokorą, na jaką zdobyć się mogę: Panie jeżeli chcesz, możesz mnie oczyścić (Łk 5,12)".

 

BŁOGOSŁAWIEŃSTWO

 

APEL JASNOGÓRSKI

 

Uczestnicy zabierają karteczki z cytatami ze Słowem Bożym.

 

 (opracował ks. Marek Blady)

 

Pielgrzymka Rowerowa Diecezji Kieleckiej na Jasną Górę

Centrum Spotkań i Dialogu Diecezji Kieleckiej w Skorzeszycach

Jeśli masz pytania lub pomysły, albo chciałbyś dostarczyć nam historyczne materiały, zjęcia itp. po prostu do nas napisz

Email
pielgrzymka.kielce@gmail.com

Polecamy

Używamy plików cookies Ta witryna korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Prywatności i plików Cookies .
Korzystanie z niniejszej witryny internetowej bez zmiany ustawień jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików Cookies. Zrozumiałem i akceptuję.
163 0.19169497489929